When I traveled to Cuba, I had no specific plan and no idea I wanted to prove through photography. I simply tried to be present and trust the truth of my own seeing. Gradually, I felt guided by a sense of familiarity that I could not fully explain—as if I were recognizing something that had always existed within me, a longing for something undefined.

The images in this series emerged from that encounter. Through people, rooms, objects, and moments of everyday life, I found myself observing not so much the individuals themselves as the traces that time leaves upon them. Not time as a force of decay, but as a force that softens things and fills them with memory.

In Cuba, I often felt that past and present coexisted within the same space. A gaze, a bed, a wall, a family portrait seemed to carry a quiet gravity, as though they held stories that did not need to be told.

For me, this series is a meditation on the tenderness of time. It is an acknowledgment of the beauty that persists within simplicity and wear. A tribute to the ephemeral, and at the same time an act of love toward what remains alive within it. It is a place where photography ceases to be a form of documentation and becomes a way of touching, if only for a moment, a deeper human presence.

This series was created in Cuba 2000 – 2002. Photos are from the book “Suspended Time, A Cuban Portrait”
European Publishers Award for photography 2003

Η Τρυφερότητα του Χρόνου

Όταν ταξίδεψα στην Κούβα δεν είχα κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο ούτε μια ιδέα που ήθελα να αποδείξω μέσα από τις φωτογραφίες. Προσπάθησα απλώς να είμαι παρών και να εμπιστευτώ την αλήθεια των ματιών μου. Σιγά σιγά ένιωσα να με οδηγεί μια αίσθηση οικειότητας που δεν μπορούσα να εξηγήσω· σαν να αναγνώριζα κάτι που προϋπήρχε μέσα μου, μια αίσθηση νοσταλγίας για κάτι ακαθόριστο.

Οι εικόνες αυτής της σειράς γεννήθηκαν από εκείνη τη συνάντηση. Μέσα από πρόσωπα, δωμάτια, αντικείμενα και στιγμές της καθημερινής ζωής, βρέθηκα να παρατηρώ όχι τόσο τους ανθρώπους όσο τα ίχνη που αφήνει πάνω τους ο χρόνος. Όχι ως δύναμη φθοράς, αλλά ως δύναμη που μαλακώνει τα πράγματα και τα γεμίζει μνήμη.

Στην Κούβα ένιωσα συχνά πως το παρόν και το παρελθόν συνυπάρχουν μέσα στον ίδιο χώρο. Ένα βλέμμα, ένα κρεβάτι, ένας τοίχος, ένα οικογενειακό πορτρέτο αποκτούσαν μια σχεδόν σιωπηλή βαρύτητα. Σαν να κουβαλούσαν ιστορίες που δεν χρειάζονταν να ειπωθούν.

Αυτή η σειρά είναι για μένα ένας στοχασμός πάνω στην τρυφερότητα του χρόνου. Μια αναγνώριση της ομορφιάς που επιμένει μέσα στην απλότητα και τη φθορά. Ένας φόρος τιμής στο εφήμερο και ταυτόχρονα μια πράξη αγάπης προς ό,τι παραμένει ζωντανό μέσα του. Εκεί όπου η φωτογραφία παύει να είναι καταγραφή και γίνεται ένας τρόπος να αγγίξω, έστω για μια στιγμή, τη βαθύτερη ανθρώπινη παρουσία.

Η σειρά δημιουργήθηκε στην Κούβα 2000 – 2002. Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο “Μετέωρος χρόνος. Ένα πορτραίτο της Κούβας”. Βραβείο Ευρωπαίων εκδοτών 2003.