I did not arrive at these images through a preconceived plan or a clearly defined concept. They emerged gradually as the result of a photographic journey spanning more than thirty years, shaped by a continuous effort to approach what I understand as a truthful image.
Over time, my interest shifted from the subject itself to the act of seeing. I found myself searching for images stripped of everything unnecessary—free from embellishment, aesthetic mannerism, or any attempt to impress. Not images that describe or explain, but images that reveal.
Byzantine frescoes, moss, water, trees, and weathered surfaces come together here as different manifestations of the same inquiry. I am drawn to those moments when form begins to dissolve and the image returns to its material essence; when representation recedes and something more fundamental remains.
Abstraction was never an objective in itself. It emerged naturally from this process—an attempt to remove everything that is not essential, until only the irreducible core remains. A search for the point where the image no longer refers to something beyond itself, but simply exists. There, perhaps, lies its deepest truth.

Work in progress 2024 –

Αφαίρεση

Δεν έφτασα σε αυτές τις εικόνες ακολουθώντας ένα προκαθορισμένο σχέδιο ή μια συγκεκριμένη ιδέα. Προέκυψαν σταδιακά, ως αποτέλεσμα μιας φωτογραφικής διαδρομής τριάντα και πλέον χρόνων, μέσα από μια διαρκή προσπάθεια να πλησιάσω αυτό που αντιλαμβάνομαι ως αληθινή εικόνα.
Με τα χρόνια, το ενδιαφέρον μου μετατοπίστηκε από το θέμα προς την ίδια την πράξη της θέασης. Άρχισα να αναζητώ εικόνες απαλλαγμένες από κάθε περιττό στοιχείο, από κάθε ίχνος επιτήδευσης ή αισθητικού φτιασιδώματος. Όχι εικόνες που περιγράφουν ή εντυπωσιάζουν, αλλά εικόνες που αποκαλύπτουν.

Οι βυζαντινές αγιογραφίες, τα βρύα, το νερό, τα δέντρα και οι φθαρμένες επιφάνειες συναντώνται εδώ ως διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας αναζήτησης. Με ενδιαφέρουν οι στιγμές όπου η μορφή αρχίζει να διαλύεται και η εικόνα επιστρέφει στην ύλη της· εκεί όπου η αναπαράσταση υποχωρεί και απομένει κάτι πιο ουσιώδες.

Η αφαίρεση δεν υπήρξε ποτέ αυτοσκοπός. Ήρθε ως φυσική συνέπεια αυτής της πορείας: μιας προσπάθειας να αφαιρέσω ό,τι δεν είναι αναγκαίο, ώστε να παραμείνει μόνο το απολύτως ουσιώδες. Εκεί όπου η εικόνα παύει να μιλά για κάτι και απλώς είναι.

Εργασία σε εξέλιξη 2024 –