When I arrived in Tassili n’Ajjer, I began by photographing the prehistoric rock paintings, drawn by the desire to encounter one of the earliest traces of human consciousness. As time passed, however, my attention gradually shifted. I found myself becoming less interested in the figures carved by human hands and more fascinated by the forms created by the desert itself.

Without consciously intending it, my way of seeing began to strip away more and more of the unnecessary. Rocks, dunes, animal tracks, cracks, and weathered surfaces transformed into images suspended somewhere between the recognizable and the formless. They seemed to reveal a deeper memory—one that existed long before human history, and long before my own presence there.

In the rock paintings I recognized humanity’s primordial need to give form to the mystery of existence. In the landscapes of the desert I recognized the same mystery expressing itself without human intervention. It was as if nature and humanity were ultimately speaking the same language through different gestures.

This series is, for me, a dialogue between these two forces: between the human trace and geological time; between memory and forgetting; between form and that threshold where form begins to dissolve and return to the ineffable.

Over time, I realized that I was not only photographing the desert. I was photographing a process of inner reduction—a gradual movement away from describing things and toward something more essential. A movement toward that place where the image ceases to represent and simply becomes.

The further I travelled along this path, the more I understood that abstraction was not an aesthetic choice but a natural consequence of my search. After more than thirty years of photography, I found myself seeking not new subjects, but a deeper encounter with reality itself. What remains in these images is not the description of the desert, but the silent presence that reveals itself when everything unnecessary falls away.

The series was created in Algeria 2023 – 2025

Αρχέτυπα της Ερήμου

Όταν βρέθηκα στο Tassili n’Ajjer, ξεκίνησα φωτογραφίζοντας τις προϊστορικές βραχογραφίες με την πρόθεση να συναντήσω ένα από τα αρχαιότερα ίχνη ανθρώπινης συνείδησης. Όσο όμως περνούσε ο χρόνος, η προσοχή μου άρχισε να μετατοπίζεται. Δεν με ενδιέφεραν πλέον μόνο οι μορφές που είχαν χαράξει οι άνθρωποι πάνω στους βράχους, αλλά οι ίδιες οι μορφές που γεννούσε η έρημος.

Χωρίς να το επιδιώξω συνειδητά, η ματιά μου άρχισε να αφαιρεί όλο και περισσότερο το περιττό. Οι βράχοι, οι αμμόλοφοι, τα ίχνη των ζώων, οι ρωγμές και οι φθορές των επιφανειών μεταμορφώνονταν σε εικόνες που βρίσκονταν κάπου ανάμεσα στο αναγνωρίσιμο και το άμορφο. Σαν να αποκάλυπταν μια βαθύτερη μνήμη που προϋπήρχε τόσο της ανθρώπινης ιστορίας όσο και της δικής μου παρουσίας εκεί.

Στις βραχογραφίες αναγνώρισα την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να δώσει μορφή στο μυστήριο της ύπαρξης. Στα τοπία της ερήμου αναγνώρισα το ίδιο μυστήριο να εκφράζεται χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Σαν η φύση και ο άνθρωπος να μιλούν τελικά την ίδια γλώσσα μέσα από διαφορετικές χειρονομίες.

Αυτή η σειρά είναι για μένα ένας διάλογος ανάμεσα σε αυτές τις δύο δυνάμεις. Ανάμεσα στο ανθρώπινο ίχνος και στη γεωλογική διάρκεια. Ανάμεσα στη μνήμη και στη λήθη. Ανάμεσα στη μορφή και σε εκείνο το σημείο όπου η μορφή αρχίζει να διαλύεται και να επιστρέφει στο άρρητο.

Με τον καιρό κατάλαβα πως δεν φωτογράφιζα μόνο την έρημο. Φωτογράφιζα μια διαδικασία εσωτερικής αφαίρεσης. Μια σταδιακή απομάκρυνση από την περιγραφή των πραγμάτων προς κάτι πιο ουσιώδες — εκεί όπου η εικόνα παύει να αναπαριστά και αρχίζει απλώς να είναι.

Η σειρά δημιουργήθηκε στην Αλγερία 2023 – 2025