These photographs were born in two places far apart from one another — on the black shores and frozen waters of the North, and on the bare highlands of the Himalayas. Two landscapes that resemble each other in nothing: one damp, dark, wrapped in mist; the other mountainous, scorched by sun and wind, in shades of ochre and rust. And yet, for me they belong to the same geography — a geography of gaze and feeling, where the outer world is transformed into inner vision.

I did not seek to capture the landscape; I wanted to attune myself to it. To stand before it in silence, until it ceased to be a spectacle and became a state of being. The darkness of the sand, the haze above the water, the folds and fissures of the mountain became the raw material for something that already existed within me and was seeking form. The physical becomes psychic; the place becomes an inner place.

Perhaps that is why these images point to nowhere in particular. They are neither travel documents nor topography; they are moments where the world and the gaze met and left a trace. An exercise in empathy toward the natural life that flows unceasingly, embracing all things — and a silent conversation with it, one that continues each time someone stands before these images and recognizes in them something of their own.

Work in progress 2007 –

Εσωτερικοί τόποι

Οι φωτογραφίες αυτές γεννήθηκαν σε δύο τόπους μακρινούς μεταξύ τους — στις μαύρες ακτές και τα παγωμένα νερά του Βορρά, και στα γυμνά υψίπεδα των Ιμαλαΐων. Δύο τοπία που δεν μοιάζουν σε τίποτα: το ένα υγρό, σκοτεινό, τυλιγμένο στην ομίχλη· το άλλο ορεινό, καμένο από τον ήλιο και τον άνεμο, με χρώματα ώχρας και σκουριάς. Κι όμως, για μένα ανήκουν στην ίδια γεωγραφία — μια γεωγραφία του βλέμματος και του αισθήματος, όπου το εξωτερικό μεταμορφώνεται σε εσωτερική όραση.

Δεν επιδίωξα να αποτυπώσω το τοπίο· θέλησα να το αφουγκραστώ. Να σταθώ μπροστά του σιωπηλός, ώσπου να πάψει να είναι θέαμα και να γίνει κατάσταση. Το σκοτάδι της άμμου, ο αχνός πάνω από το νερό, οι πτυχώσεις και οι ρωγμές του βουνού έγιναν το υλικό για κάτι που υπήρχε ήδη μέσα μου και ζητούσε μορφή. Το φυσικό γίνεται ψυχικό, ο τόπος γίνεται εσωτερικός τόπος.

Ίσως γι’ αυτό οι εικόνες να μη δείχνουν πουθενά συγκεκριμένα. Δεν είναι ταξιδιωτικές μαρτυρίες ούτε τοπογραφία· είναι στιγμές όπου ο κόσμος και το βλέμμα συναντήθηκαν και άφησαν ένα ίχνος. Μια άσκηση ενσυναίσθησης απέναντι στη φυσική ζωή που ρέει αδιάκοπα, αγκαλιάζοντας τα πάντα — και μια σιωπηλή συνομιλία μαζί της, που συνεχίζεται κάθε φορά που κάποιος σταθεί μπροστά σε αυτές τις εικόνες και αναγνωρίσει μέσα τους κάτι δικό του.

Εργασία σε εξέλιξη 2007 –