Innerscapes

  • In landscape photography, place is interior. The photographer achieves a visual realisation of his or her feelings for the world, of how they experience existence. Their images are in fact a reflection of their inner world. The form is not narrative; rather, it presents the viewer with the vertical time of the image, just as a reader is led into the world of a poem by the sound of the words.
    There is no narrative, then, but meaning: meaning beyond logical implication. Like meaning, beauty can also be approached only as an experience. As a recognition of an interior landscape. This is true both for the artist and the viewer. For centuries, humanity has known that the organ of wisdom is the heart. It is with the heart that we approach both the image and the myth. Both are vehicles of truth, beauty, the essence of existence. And both resist interpretation. They occur as an encounter, as an emotion.

    Work in progress 2007 –

  • Στη φωτογραφία τοπίου ο τόπος είναι εσωτερικός. Ο φωτογράφος υλοποιεί οπτικά το αίσθημα του για τον κόσμο, τον τρόπο που ζει την ύπαρξη. Οι εικόνες του δεν είναι παρά ο καθρέφτης του εσωτερικού του κόσμου.
    Η φόρμα δεν αφηγείται απλά φέρνει τον κάθετο χρόνο της εικόνας στα μάτια του θεατή. Όπως ο ήχος των λέξεων οδηγεί τον αναγνώστη στον κόσμο του ποιήματος.
    Δεν υπάρχει λοιπόν αφήγηση αλλά νόημα. Νόημα πέραν της λογικής συνεπαγωγής. Όπως το νόημα έτσι και η ομορφιά προσεγγίζεται μόνο ως βίωμα. Ως αναγνώριση ενός εσωτερικού τοπίου. Αυτό ισχύει για τον δημιουργό αλλά και για τον θεατή.
    Για αιώνες η ανθρωπότητα ήξερε ότι το όργανο της σοφίας είναι η καρδιά. Τώρα το έχει ξεχάσει. Με την καρδιά προσεγγίζουμε την εικόνα όπως και τον Μύθο. Και τα δύο μεταφέρουν την αλήθεια, την ομορφιά, την ουσία της ύπαρξης.
    Και αυτά δεν ερμηνεύονται. Συμβαίνουν ως συνάντηση, ως συγκίνηση.

    Εργασία σε εξέλιξη. 2007 …..