My suggestion is that the photographer has to enter into a conscious relationship with what is doing. To realise, first and foremost, that his photography is linked to him by an umbilical cord. It is the mirror of his inner world. And images are not good or bad, but true or false in relation to his own truth. And by saying truth I am not referring to ideas or concepts but to a state of being. Thus, the image ceases to be an object of criticism and becomes a meeting point. We feel that it is complete, we do not try to understand it. We like it, we do not like it, or it leaves us indifferent. But this is accompanied by sensations, thoughts, and feelings. If we explore them, we enter into a dialogue and a real relationship with ourselves. And as this relationship deepens, so our photos acquire substance. And when we feel touched by an image, it is not sentimentalism, it is what happens when our inner truth recognises itself in a picture.

In few words this is the approach we use in these workshops. We cultivate emotional intelligence (empathy, intuition, etc) and understanding out of experience. This develops visual intelligence and leads to direct seeing. Through experiential and meditative exercises that facilitate expression, sharpen sensitivity, and encourage experimentation (where ‘accident’ and ‘error’ are inherent elements of creation) participants are invited to meet the image with the whole of their being and at the same time to discover their personal gaze.

All the above take place in a loving and supporting environment which created by true sharing, acceptance and respect to each other by all participants of the workshop.

The above way gives essential meaning and understanding to photographic act transmute it to a path of consciousness. And the products of this kind of art, reflects this consciousness functioning like mirror of our own truth.

Η πρόταση μου είναι ο φωτογράφος να μπει σε μια συνειδητή σχέση με αυτό που κάνει. Να κατανοήσει δηλαδή ότι οι φωτογραφίες του συνδέονται μαζί του με ομφάλιο λώρο. Είναι ο καθρέφτης του εσωτερικού του κόσμου. Οι εικόνες δεν είναι καλές η κακές αλλά αληθινές η ψεύτικες σε σχέση με την δική του “αλήθεια”. Και όταν λέω “αλήθεια” δεν αναφέρομαι σε νοητικό σχήμα η ιδέα, αλλά σε κατάσταση ύπαρξης. Έτσι η εικόνα παύει να είναι αντικείμενο κριτικής και γίνεται σημείο συνάντησης. Την νιώθουμε ολόκληροι, δεν προσπαθούμε να την καταλάβουμε. Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, η μας αφήνει αδιάφορους. Αλλά αυτό συνοδεύεται από αισθήσεις, σκέψεις και συναισθήματα. Εάν τα εξερευνήσουμε μπαίνουμε σένα διάλογο και πραγματική σχέση με τον εαυτό μας. Και καθώς αυτή η σχέση βαθαίνει, οι φωτογραφίες μας αποκτούν υπόσταση. Και όταν συν-κινούμαστε, δεν είναι συναισθηματισμός αλλά αυτό που συμβαίνει όταν η εσωτερική μας αλήθεια αναγνωρίζει τον εαυτό της σε μια εικόνα.
Με λίγες λέξεις αυτή είναι η προσέγγιση που ακολουθώ στα σεμινάρια. Καλλιεργούμε την συναισθηματική νοημοσύνη (ενσυναίσθηση, διαίσθηση, κλπ) και την κατανόηση μέσα από την εμπειρία. Αυτό αναπτύσσει την οπτική ευφυΐα και οδηγεί στην άμεση θέαση. Μέσα από βιωματικές και διαλογιστικές ασκήσεις που διευκολύνουν την έκφραση, οξύνουν την ευαισθησία και ενθαρρύνουν ( όπου το “ατύχημα” και το “λάθος” είναι εγγενή στοιχεία της δημιουργίας ) οι συμμετέχοντες προσκαλούνται να συναντήσουν την εικόνα μας όλο τους το είναι και ταυτόχρονα να ανακαλύψουν το προσωπικό τους βλέμμα.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα υποστηρικτικό και αγαπητικό περιβάλλον που δημιουργείται από το αληθινό μοίρασμα, την αποδοχή και τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ όλων που συμμετέχουν στο σεμινάριο.
Ο παραπάνω τρόπος δίνει ουσιαστικό νόημα και κατανόηση της φωτογραφικής πράξης μετατρέποντας τη σε οδό συνειδητότητας. Και τα παράγωγα αυτής της τέχνης αντανακλώντας αυτή την συνειδητότητα λειτουργούν ως καθρέφτες της κοινής α-ληθείας μας.