In the end, what is this thing called “a photograph”? / Τι είναι εν τέλει αυτό που λέμε "φωτογραφία";

  • Αυτό που ορίζει την τέχνη και της δίνει την δύναμη που διαθέτει, είναι η  συγκίνηση που προξενεί.                                                 

                                                                                                                                            Arthur C. Danto

     

     

    Πώς μπορώ λοιπόν να δώσω μια απάντηση στο ερώτημα; Θα μπορούσα να πω με δυο λέξεις ότι το μυστικό βρίσκεται απλά στη δύναμη που έχουν κάποιες εικόνες να μου κόβουν την ανάσα. Για λίγα δευτερόλεπτα η για πολύ περισσότερο όταν η εικόνα εισέρχεται στο είναι μου, μένω σύξυλος. Είναι σαν κάτι να με καταλαμβάνει με έναν κεραυνοβόλο η με έναν γλυκό και ήσυχο τρόπο και να με αλλάζει. Το νιώθω, το αισθάνεται το σώμα μου, και ταυτόχρονα το μυαλό μου μένει σιωπηλό. Δεν έχω την ανάγκη να καταλάβω, να εξηγήσω, να αναλύσω, να σχολιάσω. Δεν θέλω να πω, ή να κάνω απολύτως τίποτα, μένω ακίνητος καθώς ατενίζω, αφουγκράζομαι την εικόνα και δεν θέλω να τελειώσει ποτέ. Όπως όταν στέκομαι εμπρός σε αγαπημένο πρόσωπο. Ο γραμμικός χρόνος σταματάει και εισέρχομαι σε ένα άλλο είδος χρόνου, θα το έλεγα κάθετο. Είναι ο κάθετος χρόνος του απόλυτου παρόντος. Δεν χρειάζομαι κανενός είδους ιστορία, από το παρελθόν η το μέλλον. Είμαι απόλυτα απορροφημένος, ταπεινός στην ομορφιά που κατακλύζει τα μάτια μου. Το καθημερινό μου “εγώ” έχει αποσυρθεί, και βρίσκομαι κάπου που θα το έλεγα χώρο της εσωτερικής μου αλήθειας. 

    Γιατί αυτό το είδος της συγκίνησης δεν είναι συναισθηματισμός είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει όταν η ψυχή μας αναγνωρίζει σε μια εικόνα μια η περισσότερες ποιότητες της. Ομορφιά, ευγένεια, ευαλωτότητα, συμπόνια, δύναμη, ευφυΐα, αγάπη, θάρρος, άδολη χαρά,  ελευθερία, ησυχία, μυστήριο είναι μερικές από αυτές τις ποιότητες, και είναι κοινές σε όλους μας. Και δεν είναι ιδέες η νοητικά σχήματα, είναι καταστάσεις ύπαρξης και μόνο όταν γίνουμε αγάπη, μυστήριο η δύναμη οι ίδιοι μπορούμε να αντιληφθούμε περί τίνος πρόκειται. 

     

     

    Η εικόνα μου δίνει την ευκαιρία, με βάζει στη διαδικασία να αναγνωρίσω το ποιος πραγματικά είμαι. Γι’ αυτό στην ανατολή βλέπω είναι συνώνυμο του γνωρίζω. Η φωτογραφία είναι μια ενεργειακή κυψέλη ουσίας και νοήματος.  Δεν την κατανοώ  με την λογική συνεπαγωγή αλλά την συναντώ, όταν της επιτρέπω να με κατακλύσει. Αυτή είναι η μεταμορφωτική της δύναμη.

    Είμαι στον κόσμο των εικόνων σχεδόν από τότε που γεννήθηκα. Παλιότερα δεν είχα λόγια να το εξηγήσω αλλά και τώρα τα λόγια είναι φτωχά, περιγράφουν εν μέρη την εμπειρία  αλλά δεν ακουμπάνε την ουσία. Γιατί η ουσία δεν περιγράφεται με λόγια. Τα γράφω για να μοιραστώ το βίωμα μου και να θέσω το ερώτημα παρά για να δώσω απάντηση. Ο καθένας οφείλει να απαντήσει για τον εαυτό του. 

    Και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο είναι από αυτές που αναφέρομαι. Και δεν τις κάνω εγώ, απλά συμβαίνουν μέσα από μένα.

                                                                                                                                     Χάρης Κακαρούχας 

     

  •  

    What defines art and gives it its power is the emotion it evokes.                                            

                                                                                        Arthur C. Danto

     

     

    How can I give an answer to this  question? I think in a nutshell, the secret lies simply in the power that some images have to take my breath away. For a few seconds – or for much longer when the image enters my being – I’m left dumbfounded. It is like something coming over me either like a thunderbolt or gently and quietly, and changing me. I feel it, my body senses it, and at the same time my mind remains silent. I don’t have the need to understand, to explain, to analyse, to comment. I don’t want to say or do anything at all, I stand still as I stare, I listen to the image, and I never want it to end. Like when I stand in front of someone I love. Linear time stops and I enter another kind of time, which I would call perpendicular time. It is perpendicular to the absolute present. I don’t need any kind of story, from the past or the future. I am completely absorbed, humble before the beauty that floods my eyes. My quotidian “I” has withdrawn, and I am somewhere that I would call it the space of my inner truth. 

    This type of emotion is not sentimentality, it is precisely what happens when our inner self recognises one or more of its qualities in a picture. These qualities include beauty, kindness, vulnerability, compassion, strength, intelligence, love, courage, joy, freedom, peace and mystery, and they are common to all of us. They are not ideas or patterns of thought, they are states of existence, and only when we ourselves become love, mystery or strength can we understand what they are. 

     

     

    The image gives me the opportunity, it starts me on a process of recognising who I truly am. That’s why in the East, seeing is synonymous with knowing. Photograph is an energy cell of substance and meaning.   I don’t understand it in the sense of logical inference; I encounter it when I allow it to engulf me. This is its transformative power.

    I have been in the world of images almost since I was born. I used not to have the words to explain it, but even now words are not enough, they partially describe the experience but don’t get to the essence. Because the essence can’t be described in words. I write these words to share my experience and to pose the question rather than to give an answer. Everyone should find the answer for themselves. 

    The accompanying photographs are some of the ones I am talking about. I don’t make them; they just happen through me.

    Haris Kakarouhas